Foto's zijn toegevoegd! Eind oktober zijn Bart en ik een paar dagen naar Lombok, Indonesia geweest. lombok ligt naast Bali en is een soort minder toeristisch broertje van Bali. We vliegen met Silkair naar het nieuwe vliegveld van Lombok. Dit houd in dat we in plaats van binnen een half uur bijna ander half uur met een taxi moeten reizen over een nieuwe weg, die natuurlijk nog niet klaar is. Eerste indruk: donker! En je hoort om de zoveel km gezang (nou ja) uit een moskee. Ook ruik je allerlei luchtjes, want in tegenstelling tot Singapore heeft de taxi hier gewoon de ramen open ipv de airco op freezing. We komen op het resort aan, "is that you, Sandra"? Ze zijn al ongerust, t is ondertussen ook al acht uur geweest. We hebben een leuk huisje met reuze gekko (Tokeh), helaas niet op de foto kunnen krijgen. We eten op t resort en ie blijkt een goede, verse keuken te hebben. Resort..., nou ja, 14 huisjes in totaal. Vrijdag lekker luieren. We kunnen vanaf het strand gaan snorkelen. Maar dat is niet makkelijk als t laag water is. Hoe kom je toch over dat koraal heen. Uiteindelijk vinden we een manier en dan blijkt dat je op nog geen 15 meter van t strand allemaal mooie vissen ziet. Iets dieper ook onaangetast koraal. De komende dagen gaan we elke dag een paar keer snorkelen. En daar verbrand je dus van op je rug... Op zaterdag maken we een tpur met privechauffeur over het noorden van Lombok. Eerst langs de kust, zicht op de be roemde Gilli Islands ( duiken/snorkelen). Dan stoppen we op een lokale markt. Ongelooflijk wat een zooitje. Zou in Nederland direct gesloten worden... We waren al iets gewend van Vietnam maar hier wil je niet graag kopen. De route gaat naar een van de grootste en mooiste waterfalls van Lombok, Sendang Gile Waterfall. Klein stukje lopen (trapjes af) en dan zie je inderdaad mooie watervallen, maar wat een zooitje maken de mensen ervan. Overal troep, om triest van te worden. Terug bij de auto gaan we lunchen op een terrasje met uitzicht op de hhogste berg van Lombok, Mount Rinjani. Helaas begrijpen ze het verkeerd en deel ik mijn nasi goreng chicken met Bart, ach we zijn geen grote eters. Hierna rijden we naar een traditional village, Senaru. We mogen wel foto's nemen maar voelen ons daar niet echt bij op ons gemak. Mooi om te zien maar wat kaal en primitief. Onze gids verteld dat veel mensen ook geen grote wensen hebben. Men werkt dus niet hard om allerlei extra's te kunnen kopen. Toch hebben veel hutjes wel een schotelantenne. Werkritme is natuurlijk heel anders, ook al door de warmte. Maar bijvoorbeeld de boeren op de rijstvelden werken anderhalve maand en hebben dan anderhalve maand niets te doen, en doen dus ook niets...Heeft natuurlijk ook wel iets relaxt. Op de terugweg (helaas zelfde route, blijkt later niet zo te horen) kijken we bij een oude moskee, Wetu Telu Mosque. Mooi, wordt nog maar 1 x per jaar gebruikt voor een feest. We rijden terug naar her resort. Overal langs de weg kan je eten en andere dingen kopen, geen idee wat ze in die kleine tentje allemaal verkopen. De flessen olie zijn voor in de brommers, gewoon met een trechter. Naast elk hutje zie je wel een koe aan een ketting staan, en wat maken die mensen toch overal een zooitje van. Vuil, plastic, afval allemaal rond je huis, in de straat, snap je gewoon niet. op t resort weer lekker eten, wat we de zondag en maandag ook nog doen. We hebben maandag middag zo'n beetje heel de kaart gehad. Maandag smaakte de lunch iets minder en 's avonds in t vliegtuig voelen we ons allebei niet zo lekker. Gevalletje foodpoissening of misschien dat de ijsblokjes toch van kraanwater waren gemaakt? Verder kom ik thuis met een abces en oedeem rond de enkels en Bart heeft behoorlijk last van zijn darmen. Maar overal hebben we een heerlijk relaxte vakantie samen gehad. Een aantal foto's volgen spoedig.